Κάποτε, σε μια ζωντανή και γεμάτη κίνηση περιοχή της Χαλκιδικής, μία καλοκαιρινή βραδιά, ανάμεσα σε μουσικές και γέλια, η Αναστασία και ο Μιχάλης συναντήθηκαν τυχαία σε ένα μικρό παραλιακό καφέ. Η Αναστασία, με το βλέμμα της χαμένο στον ορίζοντα, δεν πρόσεξε ότι το ποτήρι του καφέ της παραλίγο να ξεχυθεί, μόλις η παρέα της άρχισε να συζητάει για τις διακοπές του καλοκαιριού.Ο Μιχάλης, που καθόταν στο διπλανό τραπέζι με τους φίλους του, είδε την κατάσταση και, με φυσική αμεσότητα, πήδηξε για να την βοηθήσει. Μόνο που, αντί να γλιτώσει το ποτήρι, έριξε το δικό του!

“Αχ, συγγνώμη!” είπε η Αναστασία, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα γέλια της, ενώ ο Μιχάλης την κοίταξε με ένα αμήχανο χαμόγελο.

“Αυτό είναι σίγουρα καλύτερο από το να έχεις καφέ πάνω σου, έτσι δεν είναι;” απάντησε εκείνος, κάνοντάς την να γελάσει ακόμα πιο δυνατά. “Τώρα μου χρωστάς ένα καφέ.”

Από εκείνη τη στιγμή, κάτι ξεκίνησε να συμβαίνει μεταξύ τους. Οι ώρες πέρασαν χωρίς να το καταλάβουν, συζητώντας για τα πάντα: τις αγαπημένες τους παραλίες, τα ταξίδια που ήθελαν να κάνουν, και τα αστεία περιστατικά που τους είχαν συμβεί. Η Αναστασία και ο Μιχάλης, πέρα από την αμήχανη αρχή, ανακάλυψαν πως είχαν περισσότερα κοινά απ’ όσα περίμεναν.